คนึงนิจ

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์จากถนนก้องกังวาน

นานครั้งจึงแเปร่งแปร๊นเสียดแก้วหูเสียทีหนึ่ง

คนนอนดึกอีกหลายคนกำลังคึกครื้นกับสายลมที่ประทะใบหน้าอยู่นอกหน้าต่าง

ถอนหายใจแอบยิ้มให้กับเพื่อนร่วมชะตากรรม ทั้งๆ ที่ไม่ได้เห็นหน้าแต่อย่างน้อยคืนนี้

ไม่ได้มีเพียงเราที่เบิ่งตาอยู่เดียวดาย

.

.

.

.

ซุกตัวเข้าในผ้าห่ม ตีสามค่อนตีสี่ไม่อาจฝืนสายตาได้อีกต่อไป

ปิดตาหวังให้หัวใจหลับ

หลายนาทีผ่านไปหยิบโทรศัพท์มือถือ

เปิดเพลงในเครื่องเบาแสนเบา หาเพลงที่เศร้าและเหงาที่สุด

หัวใจกระหวัดถึงเธอ

รอยยิ้ม

บทสนทนา

และอ้อมกอด

กระไอสัมผัสโอบกอดความทรงจำ ชัดเจนทว่าแผ่วเบา

ตราบความง่วงจวนเต็มปริ จึงเอื้อมมือปิดเพลง

.

.

.

.

ผ่านมาได้อีกหนึ่งคืน