ยังเป็นเช่นเดิม

posted on 15 Sep 2009 18:17 by puengmim

 

 

 

 

 

เสียงลมกุกกักในความมืด ปลุกให้ตื่นจากความฝัน เงาผ้าม่านสะบัดชายในความมืด

กลิ่นไหม้ของเศษเนื้อในฝันยังติดอยู่ในความทรงจำ

ลมพัดลอดระเบียงที่เผลอเปิดมุ้งลวดทิ้งไว้เข้ามาแผ่วๆ

 

......

 

แวบแรกของความคิดยามตื่น ........ไม่มีแล้ว หรือไม่เคยมี

 

เวลาเดินไปตามจังหวะของมัน ไม่มีทีท่าว่าจะรั้งรอ บางคนที่เผลอสะดุดหกล้ม

 

 

......

 

หัวใจที่ไร้ความสามารถที่จะรัก ยังคงบอบช้ำ ...... . เช่นเคย

แม้ปรารถนาจะหยัดยืนเคียงข้าง แต่มิอาจข้ามกำแพงขวากหนามไปได้

......สุดท้ายก็ไม่เหลือใคร . . . . ให้รัก

 

 

 

......

 

ความรู้สึกที่ไม่มีปลายทาง ลอยคว้างราวควันบุหรี่ที่พุ่งพ่นจากริมฝีปาก

ในความสลัวรางกระชับสองแขนเกาะกอดตัวเอง ความเจ็บร้าวคงพาน้ำตาไปซ่อนเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง

มิปรารถนาจะโทษเธอ หรือใคร ทุกอย่างล้วนมีที่ทางของมัน

และที่ทางของเธอมิปรารถนาจะมีฉันเคียงข้าง

 

 

......

 


ลมหนาวใกล้เข้ามาอีกครั้ง ~ ในขณะที่ความเศร้าเดินทางล่วงหน้ามาทักทายเสียก่อน

 

 

 

 

เพราะหัวใจไร้ความสามารถที่จะรัก จึงไม่อาจรัก หรือดูแลหัวใจใครได้


เราล้วนมีบาดแผล และบาดเจ็บมาพอกัน กับหัวใจกลวงโบ๋ เปล่าเปลือย ฉันเอง . . . ก็ใช่จะ ไม่เคยชิน

 

 

Comment

Comment:

Tweet

สวัสดีปีใหม่นะครับ 2553 อะไรที่ไม่ดีก็ขอให้ผ่านพ้นไป ปีใหม่ผ่านมาขอให่ไม่เงาอีกต่อไปนะครับ

#7 By มาราธอนแมน on 2010-01-06 17:43

ขอบคุณนะคะ big smile

#6 By นกไร้ขา on 2009-10-29 11:06

ฉันคือหนึ่งในนั้น

#5 By มทนพาธา (125.26.42.82) on 2009-10-19 20:58

ก็รักตัวเองบ้าง อะไรบ้าง จังหวะดีๆ เด๋วก้มีคนเดินเข้ามาให้รักเอง

#4 By รุ่ง รุ่ง (124.122.24.221) on 2009-09-18 21:19

หากจะรัก ก็อย่าผูกมัดใครให้อยู่กับตัว รักคำจำกัดความมันก็กว้างเท่าใจเราที่กว้าง เขียนได้กัดกินหัวใจจิงๆ double wink

#3 By เส้นขอบฟ้า on 2009-09-17 11:12

ทำไมความเศร้ามันมาไวจังเนอะ
ความรู้สึกนี้... ฉันเข้าใจ...

#1 By นกไร้ขา on 2009-09-15 23:21