ผู้ได้รับบาดเจ็บ 1

posted on 01 Jun 2009 17:02 by puengmim

 

 

 

 

เช้าแล้วหรือ .... เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์หัวเตียงบอกผมอย่างนั้น ความจริงเรียนมันว่าเสียงเตือนน่าจะดีกว่า เสียงปลุก เพราะผมยังไม่ได้นอนเลย สักนาที ในบ้านเล็กๆ 2 ชั้นหลังนี้ ผมหลับตาไม่ลงนานแล้ว นอกเสียจากว่าร่างกายไม่เหนื่อยล้าจากการอดนอนจริงๆ

 

"ผมมาทำอะไรที่นี่"   ผมถามตัวเองอีกครั้ง  เมื่อขยับลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ปิดเวป YouTube ที่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมเปิดดูมันจนครบหมดทุกเรื่อง เพื่อฆ่าเวลายามค่ำคืน

 

เดินเข้าห้องนอนเพื่ออาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงาน เตียงนอนขนาด 5 ฟุต หมอน 2 ใบ ปราศจากรอยยับย่น

 

หน้ากระจกแปรงสีฟัน 2 ด้าม วางอยู่เคียงกัน แชมพู หมวกคลุมผมอาบน้ำ แขวนนิ่งสงบที่ผนัง ราวกับกำลังเย้ยหยันคนขี้แพ้  

 

บ้านทั้งบ้านอยู่ในความเงียบงัน ผมเปิดฝักบัว เสียงเครื่องปั๊มน้ำทำงานแผ่วๆ 

 เงาผู้ชายหนวดเคราครึ้ม ตาแดงช้ำในกระจกบอกว่า ผมกำลังอ่อนล้า และแม้จะอ่อนล้าขนาดนี้ผมก็แปลกใจว่า ทำไมผมไม่ตายไปเสียที ตายไปจากความเจ็บปวด ความหม่นเศร้าบ้าๆ บอๆ นี่

 

ชีวิตวันๆ ของผมเริ่มต้นเช่นนี้ 

 

บางวันที่ไม่อยากกลับบ้าน ผมจะไปอาศัยบ้านเพื่อนสักคน กินเหล้า สนทนาบ้าๆ บอๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนเมื่อเวลาจวนสว่าง ถ้าเป็นวันแบบนั้นผมก็จะได้หลับบ้าง เพราะฤทธิ์แอลลกอฮอล์

 

แต่บางครั้งแม้จะดื่มมาก จะอยู่บ้านใครสักคนห่างจากบ้านหลังนั้นเป็นร้อยๆ กิโลเมตร ผมก็หลับไม่ลง  เฝ้าแต่นั่งครุ่นคิดและเจ็บปวดอยู่จนเช้า 

 

"บางคนบอกผมว่า แผลสดใหม่ ต้องใช้เวลาในการรักษา" ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อคนพูด แต่ผมไม่แน่ใจ ...............

 

ทุกอย่างรวมทั้งสติสตังค์ของผมพังทลายไปหมดตั้งแต่เธอจากไป บ้านหลังเล็กๆ ที่ผู้ชายจนๆ อย่างผมทุ่มเทซื้อมาอย่างยากลำบาก พร้อมกับหนี้สินล้นพ้นตัว 

 

บ้านที่หวังให้มันอบอุ่นและมีเธอเคียงข้าง เป็น ครอบครัว

.


.


.


.


ครั้งสุดท้ายที่ผมไม่สบาย ......... นอนอยู่บนที่นอน .........ผมอยู่คนเดียว .... พาร่างกายที่ไข้ขึ้น 40 องศา ไปหาหมอคนเดียว

 

 

ครั้งสุดท้ายที่เอื้อมแขนไปกอดเธอ.......... เธอดิ้นหนีไป ........... ผมไม่ได้สัมผัสตัวเธอมาเกือบปี

 

 

 

ครั้งสุดท้ายที่จับมือเธอ .................. เธอสะบัดออก เพราะกลัวมีคนเห็น .............. ผมเป็นแฟนเธอมาสี่ปี

 

 

ครั้งสุดท้ายที่ถามเธอว่า รักผมไหม ........... เธอตอบว่า ไม่รู้

 

 

.

.

.

.


คนรักของผม

ความรักของผม

บ้านของผม

ความหวัง

ความฝันของผม

 

 

............................ ถ้าเป็นคุณ จะหลับลงไหม

 

Comment

Comment:

Tweet

เฮ้อ...


หนักจัง


ขอให้คำอวยพรคืนไปหาคุณเช่นกัน


คิดถึงนะ


ได้ข่าวว่าแอบได้คุยกับคนขี้โม้ของเราแล้วquestion

#6 By เบน on 2009-07-20 17:06

#5 By ฟ้าบ่กั้น on 2009-06-05 12:28

บ้างครั้งน่าจะลืมมันไปbig smile

#4 By เส้นขอบฟ้า on 2009-06-04 09:44

คนจะไปก็คือต้องไป...

อันนี้รู้แก่ใจเลย

เขียนได้ดีเช่นเดิมนะ คนึงนิจ
(ชอบชื่อน้องมากจริง ๆ question)

#3 By Mrs. Holmes on 2009-06-02 14:50

ฉันชอบ...

รออ่านตอนต่อไปค่ะ big smile

#2 By นกไร้ขา on 2009-06-01 22:29

แรกๆอาจหลับไม่ลง แต่ชีวิตต้องอยู่ต่อไป ทำใจใช้เวลา แล้วสักวันเราจะหลับได้เหมือนคนปกติ

#1 By Meowzilla Zilla on 2009-06-01 17:25