คนึงนิจ

เราไม่เคยรู้ เหมือนอีกหลายเรื่องที่เราไม่รู้

บางทีอาจเป็นเพราะเรารู้ แต่ อ่อนแอเกินกว่าจะยอมรับ

     เมื่อวานบังเอิญไปเห็นสร้อยหยกที่ใครบางคนเคยซื้อจากเมืองจีนมาฝาก ..... ความจริงฉันเอามันไปซ่อนไว้จนลืมไปแล้วว่าเคยมีสร้อยเส้นนี้อยู่ มันเป็นของมีค่าสิ่งเดียวที่เขาให้ ที่ฉันหยิบติดมือมา

........ หวนคิดถึงเรื่องราวเมื่อปีก่อน ผ่านเวลามาเป็นปีแล้ว กับระดับหัวใจและลมหายใจที่เต้นเป็นปกติ มีความทุกข์ เศร้า เหงา เข้ามาประปราย จากวันที่ปล่อยมือกันนั้น ฉันคิดเพียงว่าเขาไม่มั่งคงกับความรัก และมีเพียงฉันที่พยายามนับครั้งไม่ถ้วนเพื่อรักษารักเราให้คงอยู่

กระทั่ง เมื่อฉันเดินออกมาจากจุดเกิดเหตุ ไกล..........กระทั่งมองเห็นเรื่องราวและสิ่งที่เกิดขึ้น ณ จุดนั้น ในอดีต

.

.

.

ในเวลาที่ชีวิตกำลังเริ่มต้น ทั้ง งาน และความรัก ใครบางคนมุ่งมั่น ทำงานหนัก เครียด 

การตัดพ้อต่อว่า และหยดน้ำตาเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ในหลายเหตุการณ์

ทุกครั้งที่คนนึงร้องไห้  อีกคนก็ทุกข์ใจ..................ไม่ต่างกัน

แต่วันนั้นสิ่งเดียวที่ฉันคิดว่า จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น กลับมีเพียง  ------- น้ำตา -------

เมื่อฟางเส้นสุดท้ายขาดลง ฉันเฝ้าโทษเพียงเขาที่รักฉันไม่มากพอ จนลืมคิดไปว่า อาจเป็นฉันต่างหากที่ ------- รักไม่มากพอ

.

.

.

.

จากฤดูฝน กระทั่งหนาว ร้อน จวบจนฝนมาบรรจบอีกครั้ง

จากวันแรก กระทั่งวันสุดท้าย

โปสการ์ดใบแรก >>> จนถึงจดหมายฉบับสุดท้ายใต้แผ่นดินเมืองปาย  ที่ฉันไม่มีโอกาสได้อ่านวันนี้คงมีมือเล็กๆ ของหญิงสาวผู้หนึ่งกอบกำเศษดินเพื่อครอบครองข้อความนั้น

ฉันไม่อาจหวังแม้สักน้อยจะรู้เห็น ในสิ่งที่เขาหรือเธอเป็น หรือกำลังเผชิญอยู่ เพราะฉันได้ละทิ้งสิทธ์นั้นมานานแล้ว

.

.

.

ในเวลานี้ ฉันยังคงขึ้น รถเมล์ รถตู้ รถแท็กซี่ อยู่บนถนนใหญ่ๆ ในกรุงเทพฯ ต่างกันก็ตรงที่ ปลายทางนั้น
ไม่เคยมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของเราอีกเลย

ฉันยังคงมองหา รถสีดำทะเบียน 3381 บนถนนที่ผ่านตาอยู่เสมอ แม้จะไม่เคยพบก็ตาม

ความทรงจำในทุกอ้อมกอด ที่พยายามจะลืมนั้น กลับระลึกได้อยู่เสมอ

แต่แปลกแม้แค่จะถามกันเพียงเล็กน้อยว่า สบายดีมั้ย เรากลับไม่เคยทำ

.

มีหมวกทหารจีน 3 ใบ ที่คุณบอกว่า ของฉัน ของคุณ ของเปี๊ยก เราจะใส่เหมือนกันตอนไปเที่ยวปีใหม่

คิดถึงวันที่คุณบอกว่า จะพาฉันไปดูหนัง ไปเดินจตุจักร ทั้งที่คุณยุ่งแสนยุ่งก่อนจะบอกฉันในวันรุ่งขึ้นเมื่อฉันเริ่มร้องไห้ ว่า ให้เลิกกัน และคุณไม่ได้รักฉันอีกแล้ว.............

.

.

.

วันนี้ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวดกับคำนั้นเลย เพราะฉันรู้ว่า คุณพูดเพื่อให้เราเป็นอิสระต่อกัน

เพื่อวันหนึ่งฉันจะหยุดร้องไห้และคุณจะได้ไม่เจ็บปวด ซึ่งมันก็เป็นความจริง

วันนี้ฉันหยุดร้องไห้กลับมามีรอยยิ้มและความสุขเหมือนเดิมแม้จะเหงาบ้างแต่ก็ไม่เจ็บปวด