คนึงนิจ

ฝนตกอีกแล้ว ช่วงนี้ฝนตกบ่อยซะจนฉันอดคิดว่ามันเป็นฤดูฝนไม่ได้

ฤดูฝน ช่วงเวลาที่ผ้าที่เราตากไว้จะไม่แห้งภายใน 1 วัน

ฤดูฝน ช่วงเวลาที่เราจะต้องพกร่มติดตัวไปไหนต่อไหน จนบางทีฉันก็คิดว่าควรจะซื้อชุดกันฝนมาใส่เหมือนสมัยเป็นเด็ก
เพราะชุดกันฝนกินพื้นที่ในกระเป๋าน้อยและไม่หนักยามพกพา

ฤดูฝน ช่วงเวลาที่ร้านข้าวแกงใต้ตึกขายดีที่สุด

ฤดูฝน ช่วงเวลาอากาศเย็นชุ่มฉ่ำเหมาะสำหรับคนขี้เกียจ วันไหนที่ฝนตกเราจะได้นอนคุดคู้อยู่ในห้อง อ่านหนังสือ เล่นเกมส์ ดูทีวี ทั้งวี่วันเพราะออกไปไหนไม่ได้

 

 

 

        แต่ฤดูฝน ก็มาพร้อมกับความเหงาอย่างร้าย บ่อยครั้งที่ฉันเลือกนอนหลับเพื่อหลีกหนีจากความจริง ความเหงา และความเศร้าโศก แต่เมื่อลืมตาตื่นสิ่งที่คิดว่าเลวร้ายในยามค่ำคืนกลับไร้ความหมายในยามเช้า คงเพราะความมืดที่ทำให้เกิดอาการฟุ้งซ่าน

วันหยุดยาวที่ผ่านมาฉันใช้เวลาทั้งวันกับการดูซีรี่ย์เกาหลี เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ ทำกับข้าว

ตลอด 24 ชั่วโมงที่ไม่ได้คุยกับใครเลยนั้น ฉันรู้สึกขอบใจฝนที่ตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ในตอนเย็น

การสิงอยู่ในห้องเป็นสิ่งที่ปกติสามัญที่สุดของบรรดาคนที่อยู่ในเมืองใหญ่ ความเหงากระจายไปทุกหนแห่ง ไล่ตั้งแต่หัวมุมถนนปากซอยจนถึงท้ายซอย

เราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนโลกที่มีคนเป็นล้านๆ 

เป็นสิ่งเล็กๆ ที่มีเพียงคนของเราเท่านั้นที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเรา มีเพียงคนของเรามองหาท่ามกลางฝูงชน

กับฝนที่ตกลงมาอาจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยืนยันถึงการมีอยู่ของเราบนโลก เพราะอย่างน้อยในขณะที่ฝนตกนั้นคนที่อยู่ในระแวกเดียวกับเราก็รับรู้ถึงการตกของมันเหมือนกับที่เรารู้สึก

ต่างกับน้ำตา...........ที่เมื่อตกลงมากลับมีเพียงเราที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน