คนึงนิจ

เธอโง่ ที่เห็นแก่ตัว

ฉันโง่ ที่รักเธอ

เราจึงทำแต่เรื่องโง่

กระต่ายรู้ว่า......การหลงรักพระจันทร์มันทรมาน

ไม่ว่าจะกี่วันกี่คืนพระจันทร์ก็อยู่ที่เดิม เคยอยู่ไกลเท่าไหร่ก็จะไกลเท่านั้น

แม้บางคืนพระจันทร์จะเต็มดวงส่องแสงสว่างนำทางให้ผู้คนที่หลงอยู่ในความมืด

แต่เมื่อลองเอื้อมมือไป กลับไม่เคยสัมผัสได้สักครั้ง

ถึงกระนั้นกระต่ายยังคงเฝ้าชื่นชมพระจันทร์ ทั้งยามที่จันทร์นวลสว่างไสว และยามจันทร์เสี้ยวโดดเดี่ยวอ้างว้าง

        ระยะห่างกว้างไกล  บางครั้งกระต่ายก็สุขใจที่ได้เป็นฝ่ายเฝ้ามอง หากบางทีก็เศร้าหมองด้วยไม่รู้ว่าวันใดจะได้โอบกอดพระจันทร์ที่รัก

มันครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีก หากมันรักพระจันทร์ไปตราบวาระสุดท้ายของชีวิต จะเกิดอะไรขึ้น

หลังจากสิ้นลมหายใจ มันจะบินไปได้ถึงดวงจันทร์ไหม ขนาดลูกไก่ยังได้ไปเกิดเป็นดาวลูกไก่บนฟ้าเลย

แล้วกระต่ายที่ความชั่วไม่มี ความดีไม่ปรากฏอย่างมัน จะมีสิทธิ์ไหม.........ได้ไปอยู่ใกล้ๆ พระจันทร์

ดังกระต่ายโง่ หลงรักพระจันทร์

ดวงจันทร์มีอิทธิพลต่อการขึ้นและลงของน้ำฉันใด

เธอก็มีอิทธิพลต่อการขึ้นลงของหัวใจฉันนั้น