คนึงนิจ

เรามีเวลา 5 ปี นับตั้งแต่วันแรกที่พบกัน

เรามีเวลา 5 ปี เพื่อจะโอบกอด  จับและปล่อยมือกัน

เรามีเวลา 5 ปี เพื่อจะเรียนรู้ ว่าเราผูกพันกันมากเพียงใด

แต่เรามีเวลา อีกหลายปีนับจากนี้ เพื่อที่จะถนอมความสัมพันธ์และหัวใจของกันและกันเอาไว้

++++++++++++++++

         วันนี้ฉันเดินทางไปบางแสนเพื่อพบเธออีกครั้ง นับปีหลังจากครั้งสุดท้ายที่เราพบกัน
ฉันไปรอเธอมารับที่ร้านหนังสือ หน้ามหาวิทยาลัยของเรา มือฉันสั่นเทาและชื้นไปด้วยเหงื่อ
การได้พบกันอีกครั้งทำให้ฉันตื่นเต้นถึงเพียงนี้

เธอยังเป็นคนเดิมไม่เปลี่ยน นับตั้งแต่ครั้งแรก ครั้งสุดท้าย กระทั่งถึงวันนี้ เธอจะเห็นฉันเปลี่ยนไปรึเปล่านะ

"อ้วนขึ้นจริงๆ ด้วย แต่งหน้าแปลกๆ  คนเราพออายุมากจะแต่งหน้าจัดเหรอ"

"เง้อ !"  ยังไม่ทันคิดจบเธอก็สวนขึ้นมาทันที

         ฉันขอให้เธอขับรถพาไปที่ทะเลเลาะเลียบถนนจากบางแสนไปแหลมแท่น เราจอดรถยืนคุยกันเรื่องไร้สาระริมชายหาด

บางแสนเปลี่ยนไปจากสมัยเราเรียน มีหอพัก คอนโด สร้างเต็มไปหมด จนคนเคยอยู่บางแสนอย่างเราหลงทางซะอย่างนั้น

เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน ถนนเส้นเดิม คนร่วมทางคนเดิม บรรยากาศเดิมๆ  มีเพียงเราสองคนที่ต่างไปจากเมื่อก่อน

ฉันเริ่มนับอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก 5 ปีแล้ว ที่ชีวิตอยู่ร่วมและแยกย้ายไปกันคนละทาง ความรู้สึกเหมือนเพิ่งจากกันเมื่อวาน

      วงสนทนาของเพื่อนใหม่และคนรักเก่า เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

.

ก่อนจะเอ่ย ถ้อยคำที่ทำฉันน้ำตาไหล

"ผ่านมาเวลา 5 ปีเราสองคนก็ยังมีกันเหมือนเดิม"

วันนี้ฉันรู้แล้วว่าความผิดบาปใดๆ นั้นได้รับการอภัยแล้ว

.

.

..

++++++++

และสำหรับความรักนั้น นอกจากจบลงด้วยการจับจูงมือกันและกันแล้ว

ความรักยังมีได้อีกหลายรูปแบบ อยู่ที่เราจะถนอมหัวใจของคนที่เรารักเอาไว้แบบใด

สำหรับฉัน เลือกที่จะเก็บเธอเอาไว้ ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ

....................เหมือนเช่นทุกปี

.......................................................................ที่ผ่านมา

+++++++