คนึงนิจ

ไม่มีการอยู่ร่วม ..ไหนเลยมีการจำพราก

การอยู่ร่วมของพวกเรา  คือ การเริ่มต้นจำพรากของผู้อื่น ..

และการจำพรากของเราคือการอยู่ร่วมของผู้อื่น"....

......เมื่อเสพรับความสุขของการอยู่ร่วมแล้ว

ไฉนไม่อาจกล้ำกลืนรับความปวดร้าวของการจำพราก?

..หากไม่เคยเผชิญความปวดร้าวของการจำพราก

ไหนเลยล่วงรู้ถึงคุณค่าและความสุขของการอยู่ร่วม?...

.......บางครั้ง ท่านพลันแยกทางกับคนผู้หนึ่ง

พวกท่านความจริงไม่คิดแยกทาง

แต่แล้วพลันแยกทาง

ดูเหมือนไม่มีเรื่องราวใด

แต่ในใจต่างทราบว่า

ถึงเวลาแยกทางกันแล้ว

ท่านใช่ต้องการแยกทางหรือไม่?

บางครั้ง กระทั่งโอกาสกล่าวคำอำลาก็ยังไม่มี.....

ใยต้องเป็นเช่นนี้? ....

ใยต้องกล่าวคำ.."ลาก่อน"...? 

(กวี By โกวเล้ง.........)