คนึงนิจ

.
.
"คำถามเดิมที่ไม่เคยมีคำตอบ หนีหัวใจตัวเองจะหนีไปที่ไหน"

เมื่อต้องทำใจ สิ่งที่ควรทำ คือ ทำใจของเราให้แข็งแรงให้มากที่สุด

.

.

.

.

.

ใครบางคนที่บล๊อกเอาไว้ ขึ้นสถานะออนไลน์ (ความจริงฉันไม่เข้มแข็งพอจะ Delete ชื่อนี้ออกจากลิสต์ แม้จะเคยลองหลายครั้งแต่สุดท้ายก็แอดกลับเข้าไปใหม่ตามจำนวนครั้งที่ Delete) กับบางคนเราก็อ่อนแอเกินกว่าจะเผชิญหน้าหรือปฏิเสธ  และทั้งๆ ที่บล๊อกเอาไว้ เมื่อเห็นเขาออนไลน์ฉันผู้ซ่อนตัวก็ Sign out ทันที เหมือนเด็กที่หลบตาเมื่อคุณครูถามว่าสงสัยอะไรตรงไหนมั้ย

คนหนึ่งคนสามารถมีอิทธิพลต่อหัวใจได้ถึงเพียงนี้

แม้จะอยากกอดเอาไว้มากขนาดไหน แต่สุดท้ายความจริงที่ได้พบก็มีเพียงตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น
เรากำลังเดินกลับไปจุดเดิม

มือของเธอที่จับเอาไว้ยังคงกระชับแน่นไปด้วยเยื่อใยที่ เธอเรียกอย่างสวยงามว่า ,,มิตรภาพ,,

มีค่ามากกว่าความรัก ไม่ผูกมัด ไม่กดดัน วันนี้ พรุ่งนี้เรายังมีกันและกันเสมอ เธอเชื่อเช่นนั้น

เวลาผ่าน มิตรภาพไม่ผ่านเพียงแต่เพิ่มปริมาณความผูกพันมากขึ้น กระทั่งกลายเป็น,, ความรัก,,

รัก ที่ผิดที่ ผิดเวลา

รัก ที่พัฒนามาจากมิตรภาพ

รัก ทั้งที่รู้

เราอาจเหงาและโง่เกินกว่าจะเข้าใจความรัก

การเล่นซ่อนหา Msn และในชีวิตจริงจึงดำเนินต่อไป

ฉันเปล่าซ่อนเพื่อให้เธอตามหา

.

.

.

.

ฉันเพียงซ่อนหัวใจเอาไว้จากความเจ็บปวดก็เท่านั้น