คนึงนิจ

        เมื่อก่อน ฉันมักจะร้องไห้ตอนกลางคืนแล้วก็หลับไปพร้อมกับรอยน้ำตานั้นเสมอ

บ่อยครั้งที่ฉันรู้สึกว่าชีวิตมันโดดเดี่ยว เปลี่ยวเหงาและว่างเปล่าเกินไป

     ฉันกลัวการอยู่คนเดียวมาตลอด  จากวันสุดท้ายที่เขาลับตาไปนั้น ฉันจึงได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่ฉันหวาดเกรงตามลำพัง
กระทั่งวันนี้ฉันรู้สึกว่ามันน่าตลกนะ ที่ฉันกลัวตัวเอง  

      การใช้ชีวิตคนเดียวการได้เผชิญหน้ากับตัวเองเพียงลำพังนั้น มันเป็นสิ่งวิเศษที่สุดแล้วในช่วงชีวิตนี้เป็นช่วงเวลาของการเติบโต เรามีเวลาไคร่ครวญถึงสิ่งที่เราต้องการและวางแผนสำหรับวันนี้ พรุ่งนี้ และต่อๆ ไป มีเวลาคุยกับตัวเอง มีเวลาหันไปมองคนรอบข้าง มีเวลาสนใจในสิ่งต่างๆ ที่เราเคยมองข้ามไป ฉันคิดว่าฉันเป็นคนดีมากกว่าตอนมีแฟนซะอีก

        บางที ความเหงา มันก็ไม่ได้โหดร้ายมากมายนัก วันนี้ พรุ่งนี้ จะต้องใช้ชีวิตคนเดียว โดดเดี่ยวไปจนตาย ก็ช่างประไร
เพราะยังไงสุดท้ายเราก็ต้องตายไปคนเดียวอยู่ดี

+++++

"เวลาจะรักษาใจเราเอง"

ดูแลหัวใจตัวเองค่ะ