คนึงนิจ

"หมาที่บ้านกัด"

"อ้าว ไม่อ่ะ มันจำไม่ได้เหรอ"

"มันคิดถึง เรากลับบ้านไม่ได้เล่นกับมัน เราไม่มีเวลานี่ มันเลยกัดเลย"

"น่าสงสาร"

"เราเหรอ"

"หมา!! "

+++++++

       กับบางคนแค่เพื่อนยังไม่เคยได้เป็น บางทีฉันก็คิดว่าเราไปกันได้ เข้าใจกัน

แต่บางครั้งฉันกลับรู้สึกว่าฉันเป็นแค่ "คนอื่น" ที่สถานะเล็กกระจ้อย ที่เธอไม่ใส่ใจจะมองหรือสังเกตเห็นเลย 

มันน่าน้อยใจนะ

 ฉันแค่อยากคุยกับเธอเลยโทรหา  อยากถามว่าเธอเป็นไงบ้าง ทำงานหนักได้นอนมั้ย ฉันอยากอ้อน อยากเล่าว่าฉันไปทำอะไรมาบ้าง

แต่เธอ ไม่แม้แค่จะหยุดฟัง

ไม่มีเวลา ไม่ว่าง เดี๋ยวโทรกลับ แต่ก็ว่างเปล่า

เวลาเธอเดือดร้อน ฉันเคยปฏิเสธไหม สักครั้ง 

ฉันคิดถึงเธอ "คนแรก" เสมอ เธอก็รู้ แต่เธอก็เหมือนเดิม จะกี่ปีก็ไม่เปลี่ยน คิดถึงฉันเป็น "คนสุดท้าย" เสมอ

ฉันน้อยใจนะ

.

.

วันนี้ฉันได้มาตรการใหม่

 ฉันจะบล๊อก MSN เธอ

จะไม่โทรหาเธอ

จะไม่รับโทรศัพท์เธอด้วย

 ซักปีนึงดีมั้ย เผื่อเธอจะได้มีเวลาคิดถึงฉันบ้าง

อย่าแค่บอกว่า รัก แล้ว หาย เชอะ !!