คนึงนิจ

หลังถ่ายทำวันแรก,, ฉันและพี่ตากล้อง 2 หนุ่มนั่งกินเบียร์กันในร้านข้าวต้ม (ฉันปวดหัวไมเกรนเลยไม่ได้กินเบียร์)

ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมากลางเมืองเชียงใหม่,, ......เราคุยกันเรื่องที่ทำงาน

อากาศเย็นลงหลังฝนหยุดตกการกินเบียร์ไหลลื่น

เกือบเที่ยงคืน เบียร์หมดไป 7 ขวด

ใครบางคนที่คุยกันก่อนมาว่าอยู่เชียงใหม่ ส่งเสียงรายงานตัวว่าจะมาหาเราทั้งสามที่ร้านข้าวต้ม

.

.

.

.

เที่ยงคืนกว่า เบียร์ขวดที่ 8 พร่องไป

ใครบางคนยังมาไม่ถึง ท่ามกลางเสียงสรรเสริญของเราทั้งสาม

.

.

.

กระทั่งเกือบตีหนึ่งเขาจึงมาถึง

พร้อมกับรถจักรยานยนต์ ฮอนด้า รุ่นคลาสสิค (พระเอกมักจะมาตอนจบ)  แต่ถึงตอนนี้พี่ช่างภาพของเราก็กินต่อไม่ไหวเสียแล้ว นั่งคุยกันได้พักเดียวก็ได้ก็แยกย้ายกันกลับโรงแรมที่พัก

คนขับรถมาส่ง ยิ้มมองหน้าฉัน บอกว่าจะกลับไปทำงานต่อ

ฉันยิ้มให้เขา ขอบใจและอวยพรให้เขาโชคดี

เรายังมองเห็นกัน ทำสิ่งดีๆ ช่วยเหลือ เกื้อกูลกัน

คงดีกว่าวันที่เราจับมือกันจนแน่น กอดรัดกันจนหายใจไม่ออก

กระทั่งตามมาด้วยความพยายามเอาชนะคะคานกัน

.

.

.

วันนั้น .............ฉันเป็นนางมารร้ายที่เอาแต่ใจของเขา

แต่วันนี้............ฉันตั้งใจว่า แม้จะเป็นคนดีของเขาไม่ได้ แต่ก็คงไม่ยากหากฉันจะเป็น "เพื่อน" ที่ดีของเขาสักครั้ง