คนึงนิจ

       ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร ตั้งแต่ป่วยก็รู้สึกล้าไปหมด แถมพรุ่งนี้ต้องไปถ่ายงานที่เชียงใหม่แต่เช้าอีก

    ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากทำ เวลาที่เหนื่อยๆ ก็มักจะคิดว่า "ฉันอยากทำอะไรอีก ในชีวิตนี้มีอะไรอีกบ้างที่อยากทำแล้วไม่ได้ทำ"

.

.

.

.++++++

     ฉันเพิ่งรู้สึกตัวว่าปีนี้เป็นปี 2008 แปลกที่ฉันมักจะรู้สึกเสมอว่ามันเป็นปี 2004 คิดถึงเรื่องนี้ทีไร
ก็มักจะสงสัยว่าฉันมีอะไรกับปี 2004 เวลาของฉันหายไปไหน 3 ปี

อาจเพราะตั้งแต่เริ่มทำงานฉันก็ใช้ชีวิตไปวันๆ เลิกสนใจเรื่องปีเรื่อง พ.ศ. หรือเพราะปี 2004 เป็นปีที่ฉันมีความสุขมากที่สุด

       ปี 2004 ทะเลบางแสน ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเพื่อนๆ ได้วิ่งเล่นริมหาด ช่วงเวลาที่เราไม่ต้องดิ้นรน ยื้อแย่ง อะไรกับใคร มีหน้าที่เรียนและเล่นสนุก จริงจังกับความสัมพันธ์และมิตรภาพ มองความสัมพันธ์และสรรพสิ่งสวยงาม

     ปี 2008 ในเมืองที่มีคนมากหน้าและไม่เคยหลับไหลอย่างกรุงเทพ กลับเหงาเสียจนอยากตะโกนร้องไห้

         เวลาพรากอะไรจากเราไป วัน วัย พร้อมๆ กับยัดเยียดความเป็นไปในชีวิตที่เที่ยง แท้ และโดดเดี่ยว ใส่ชีวิตเราเท่านั้นหรือ

       คิดถึงผู้คนที่จากมา เมื่อมองกลับไปเบื้องหลัง เรื่องราวต่างๆ กลับเป็นเพียงต้นหญ้าที่ละล้มกระจัดกระจาย บางต้นยังยืนหยัดแข็งแรง ในขณะอีกบางต้นอ่อนล้าล้มตาย "เบื้องหลังมืดมน เบื้องหน้าโดดเดี่ยว" หรือชีวิตมีเพียงเท่านี้