คนึงนิจ

เคยได้ยินมาว่าความทุกข์ของใครก็ของคนนั้น (มิใช่หรือ)

เมื่อวานไมเกรนฉันขึ้นหนัก ปวดหัว ตาลาย จนต้องเข้าโรงพยาบาล ด้วยสาเหตุเพราะทุกข์ของคนอื่น

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ วันที่ใครๆ น่าจะมีความสุขที่สุด

20.00 น. 

 ค่ำคืนปกติสำหรับคนไร้รัก ฉันนั่งโซ้ยก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อยหน้าเซเว่นกับเพื่อนสาว ไม่ได้คิดถึงใครเพราะไม่มีใครให้คิดถึง เมื่อเช้าหนุ่มไม่โสดเจ้าประจำส่งเสียงตามสายมาแฮปปี้วาเลนไทน์เป็นเจ้าแรก และเจ้าเดียวในวันหวานๆ วันนี้

22.00 น.

ฉันกลับถึงห้องเปิดโน๊ตบุคเล่นเกมส์ ตั้งใจจะผ่านคืนนี้ไปอย่างเมามันส์

23.00 น.

โทรศัพท์จากหนุ่มสายแรกเมื่อเช้า ดังเข้ามาสองครั้ง (ขี้เกียจรับ )

23.30 น.

ตัดสินใจโทรกลับ ปลายสายอยู่ในที่อึกทึกครึกโคร้ม เจ้าตัวคงกำลังลั้นลา กลางผับบาร์ ในเมืองเชียงใหม่ อะไรจะสุขขีขนาดนี้ เราค่อนขอดในใจ

00.30 น.

เราเข้านอน

01.30 น.

เสียงโทรศัพท์ปลุกเราให้ตื่นจากภวังค์ คนปลายสายที่เชียงใหม่เสียงแย่จนเราจับความรู้สึกได้

"เค้ามีคนอื่น เราจับได้วันนี้"

อกอีแป้นแตก!! สาวน้อยหน้าใส ที่เราเคยสนทนาด้วยครั้งสองครั้งนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะนอกใจ เพื่อนหนุ่มของเราเสียอีกที่แพร่ดไปหลายต่อหลายครั้ง

"เค้าเมมเบอร์เป็นชื่อเพื่อน เราสงสัยเลยโทรไปถาม"

"แล้วความก็แตกฉลอง วาเลนไทน์รึ"

เพื่อนหนุ่มของเรานิ่งก่อนจะตัดบทวางไป

ด้วยสปิริตอันแรงกล้า ของสาวมาดแมน เราจึงโทรไปตามถามไถ่เพื่อนผู้เป็นที่รักอีกรอบ เสียงเจ้าตัวแย่หนัก

"จะออกไปซื้อเบียร์"

"มีอะไรโทรมานะ"

ท่าทางไม่ดีแน่ ยิ่งเจ้าตัวมีรถในมือแบบนี้แล้ว รับรองว่าพ่อเหยียบไม่ยั้ง เราส่งแมสแสจแสดงความเป็นห่วงไปสองครั้ง

02.04 น.

โทรศัพท์ดังอีกครั้ง เจ้าตัวคงกำลังเมาทั้งเหล้าและรัก

"บอกเลิกเค้าไปแล้ว ให้เค้ามาเก็บของไปจากห้องให้หมดภายในสิ้นเดือนนี้"

"เฮ้ยย ใจเย็น ค่อยๆ พูดกัน เราก็ใช่ว่าไม่เคยทำ"

"เค้าคบคนนั้นจริงจังนี่ เราไม่ได้คบคนอื่นจริงจัง" เอ้า ดูมันพูด

"เออ แค่นี้ก่อนจะไปซื้อเบียร์เพิ่ม"

"เฮ้ยยย อย่าขับรถเร็วนะ"

นอนไม่หลับอีกเรา เป็นห่วงมันล่ะสิ ไม่รู้จะเตลิดไปถึงไหน

04.20 น.

โทรศัพท์ดังอีกครั้ง เรางัวเงีย แต่ต้องทำเสียงร่าเริง เข้าไว้เด๋วมันน้อยใจ ไม่คุยกับเราอีก

สนทนาไม่พ้นเรื่องเดิม เจ้าตัวไม่ฟูมฟาย แต่เงียบไปจนผิดปกติ มันเงียบซะจนเราก็กลัวใจ

"ขับรถเร็วรึเปล่า"

"150 ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว เด๋วค่อยคุยกัน"

"เออ รีบกินแล้วรีบไปนอนป่ะ พรุ่งนี้กลับมาค่อยเจอกันนะ"

แล้วตั้งแต่นั้น เราก็ลากยาว ไม่ได้นอนเพราะห่วงเพื่อนผู้ช้ำรักรายนี้

 เราก็โรคจิตตั้งแต่เลิกกับแฟน ก็ไม่อยากเห็นใครเลิกกัน เวลาเห็นใครใกล้ตัว ทำท่าจะทิ้ง จะนอกใจใคร พาลเดือดร้อนแทนเค้าไปหมด

06.45 น.

เราที่งีบหลับไป นิดนึง อาบน้ำแต่งหน้า ปัดขนตาเสียเด้งกะว่าเอาไปใช้เผื่อชาติหน้า

08.45 น.

ไปทำงานอย่างร่าเริง แต่พอเปิดคอมเท่านั้น ตาก็ลายจนมองอะไรไม่เห็น มองหน้าคนข้างๆ ก็เห็นเป็นภาพซ้อน

จากนั้นก็ตามมาด้วยอาการปวดหัวข้างเดียวแบบสุดๆ คลื่นไส้ จนต้องลากลับบ้านมานอนพัก

กระทั่งต้องพาร่างกายอันบอบช้ำไปส่งหมอในที่สุด

.

.

แต่วันนี้ไปดูหน้าคนช้ำรักมาแล้ว ก็ดูสบายดี แฟนสาวโทรมาง้อทุกๆ 5 นาที  เห็นทีว่าจะมีรีเทิร์น

ก็ขอให้เครียล์กันเข้าใจ นะเพื่อนนะ โอ้ยยยย ตาลาย

ไหงมันกลายเป็นทุกข์ของชั้นวะ