คนึงนิจ

 

"เธอนั่งร้องไห้อยู่ฝั่งนู้น เมื่อเช้า" คำพูดของเฮียอู้ดเจ้าของแกลอรี่ทำให้เขาละความสนใจจากนิตยสารที่ถืออยู่ในมือ

"เธอที่ไหน ของเฮีย"

 

".........คนที่มาขอซื้อภาพเมื่อเช้าน่ะ "

เฮียอู้ดว่าพลางจัดเอกสารก๊อกแก๊กบนโต๊ะไป คล้ายเจตนาเพียงแค่จะบอกเล่าผ่านๆ เท่านั้น

 

เขาวางหนังสือลง มองตรงไปยังร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม แดดสายส่องลงบนโต๊ะที่แพรสายนั่งเมื่อเช้า ทำให้มันดูสว่างและชัดเจนกว่าครั้งก่อนๆ ที่เขาเคยมอง

เก้าอี้สองตัววางอยู่คนละฝั่งของโต๊ะนานแล้วมันเคยวางเคียงกันแนบชิด ในท่ามกลางแดดอ่อนๆ ยามเช้า

นานเท่าไหร่แล้วที่เขาลืมคิดถึงมัน นานเท่าไหร่แล้วที่เค้าลืมไปว่า โต๊ะ - เก้าอี้ชุดนี้มันบรรจุเรื่องราวใดเอาไว้

.

.

พลันนั้น! เขาก็สะบัดศรีษะ ประหนึ่งจะขับไล่ความรู้สึกที่เขาคิดว่าไร้สาระออกไป มีเพียงคนว่างเท่านั้นที่ปล่อยชีวิตให้ล่องลอยอยู่กับอดีต คนที่ชีวิตมีเรื่องให้คิดมากมายอย่างเขาไม่ควรเสียเวลาหวนไห้ไปกับสิ่งที่ล่วงผ่านไปแล้ว

 

.

.

.

.

"ท่าทางเธอคงอยากได้รูปนั้นมาก"

 

"แล้วแกจะกลับกรุงเทพ ฯ เมื่อไหร่ต้น พ้นหนาวนี้ไปก่อนมั้ย"

 

"ไม่รู้สิเฮีย ว่างานจะมีเมื่อไหร่ เค้าเรียกเมื่อไหร่ค่อยกลับ"

 

"งั้นก็ดีเลย อยู่กินเหล้าเป็นเพื่อนกันก่อน" เฮียอู้ดว่าพลางส่งแก้วเหล้าที่ผสมมิกซ์เซอร์แล้วมายังเขา

เขารับมาจิบ อย่างนึกขัน

 

"กินกันแต่หัววันเลยเนี่ยนะ"

 

"หนาวๆ แบบนี้กินเหล้าเข้าไป จะได้อุ่นเว้ย"

 

เขาอดยิ้มไปกับคำพูดนี้ของเฮียอู้ดไม่ได้   บางทีการมีเพื่อนก็ดีกว่ามีคนรัก เพื่อนไม่เคยซักไซ้ไล่เรียง และตั้งท่าจับผิดเหมือนกับผู้หญิง แต่ก็อีกนั่นแหละ กินเหล้ากับเพื่อนจะให้อุ่นเหมือนกอดผู้หญิงก็คงไม่ได้

++++++

.

.

.

แดดหม่นลงอีกแล้ว นี่เขากินเหล้ากับเฮียอู้ดไปนานแค่ไหนกันนะ ความรู้สึกสะลึมสะลือเหมือนกับว่ากำลังหลับและฝัน

       ที่เก้าอี้หน้าร้านกาแฟมีผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งหันหน้ามาทางเขา แดดทำให้เขามองหน้าเธอไม่ชัด จำได้เพียงว่าเธอยิ้ม จนตาเป็นประกายระยิบระยับ ชูแขนทั้งสองข้างมาทางเขาตั้งท่าคล้ายจะสวมกอด ผมของเธอยาวสยายเคลียอยู่ข้างแก้มที่เขาจำได้ดีว่ามันนุ่มและหอมเพียงใด เธอกำลังยิ้มและหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข เขาก้าวช้าๆ เข้าไปสวมกอดเธอเอาไว้จนแน่น

       พลัน! เสียงหัวเราะก็กลับกลายเป็นเสียงร่ำไห้ คร่ำครวญ แขนสองข้างที่สวมกอดเขาเอาไว้กลายเป็นผลักใส ดวงตาระยิบระยับนั้นกลับบวมช้ำแห้งผาก  ไรผมเปียกน้ำตาระอยู่ตามข้างแก้ม เธอผลักจนเขาเซออกถอยหลังออกมา ก่อนที่เธอทรุดลงนั่งคุกเข่าบนพื้นซบหน้าลงสะอื้นกับฝ่ามือทั้งสอง เสียงร่ำไห้ดังก้องไปทั่วบริเวณ

เขาที่ทำได้เพียงยืนนิ่ง

มองน้ำตาที่ไหลเลอะฝ่ามือเธอ รู้สึกเหน็บหนาวจับขั้วหัวใจ อยากทรุดลงกอดปลอบเธออีกครั้ง เช็ดน้ำตาและไถ่ถาม
แต่ร่างกายเขากลับหันหลังและเดินจากเธอมาช้าๆ ในท่ามของแดดบ่ายอันมัวซัว

.

.

.

.

   "เฮ้ย  ตื่นๆ ไปกินข้าวกัน" เสียงเฮียอู้ดปลุกให้เขาตื่นจากอาการหนาวเหน็บ เขาสะบัดศรีษะขับไล่ความมึนงงสับสน เสียงสะอื้นยังก้องอยู่ในหัว สุราคงทำให้เขาหลับและฝัน เป็นความฝันที่เลอะเลือนอย่างที่สุด

++++++++

"ต้น พี่ถามเมิงจริงๆ เหอะ ทำไมเมิงถึงเอารูปไปให้ผู้หญิงคนนั้น"

 

"ก็รูปเค้า"

 

"แล้วทำไมเมิงถึงต้องมานั่งเก๊กซึม ที่นี่ตั้งแต่เช้าวะ เห็นแล้วอยากกระโดดถีบชิบเป๋ง เมิงเป็นอะไรของเมิงฮึ"

 

"ผมก็ปกติดีนี่"

 

"ไอ่เ_ย ยังเสือกกวนตรีนอีก เดี๋ยวกุถีบจริงๆ"

 

เขาโยกตัวหลบฝ่าเท้าของเฮียอู้ดที่มาถึงเขาก่อนเจ้าของจะพูดจบประโยค ท่าทีของเขาในวันนี้คงทำให้เฮียอู้ดที่ปกติจะไม่ถามถึงเรื่องส่วนตัวอดเอ่ยปากไม่ได้

 

"ผมไม่มีอะไรจะเล่าจริงๆ พี่ ภาพนั้นมันภาพเค้า ผมถ่ายมาตั้งแต่ 3 ปีที่แล้ว เค้าอยากได้ ผมก็เลยยกให้เขาไป"

 

"แล้วเมิงมานั่งซึมทำเ_ย อะไร"

 

"ผมฝันไม่ค่อยดี"

 

"ฝันเ_ย อะไร"

 

"โอ้ยย เฮียอย่าพูดถึงไอ้ตัวนี้บ่อยได้มั้ยครับ มันออกมาจนผมจะทำฟาร์มเ_ย ได้แล้วนะครับ"

 

"เออ ๆ ไอ่ เ_ย"  นั่น!! ยังไม่วาย

 

"ผมฝันถึงแฟนเก่า ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ฝันว่าเค้ามากอดแล้วก็ร้องไห้"

 

"ร้องทำ .....เ...... ไม" คราวนี้เฮียอู้ดเปลี่ยนคำลงท้ายได้ทันท่วงที

 

"แฟนเก่าเมิงคนไหนวะไอ่ต้น น้องหญิงดารา น้องซาร่านางแบบ หรือน้องก้อยที่เอ็งเคยพามาทัวร์ปายปีที่แล้ว เออ! แล้วทำไมปีนี้เมิงมาคนเดียววะ"

 

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าร้องทำไม  ปีนี้ผมกะจะมาจีบสาวแถวๆ นี้ จะควงคนอื่นมาขัดคอทำไมเล่าเฮียนี่ไม่รู้เรื่อง" เขาแสร้งส่ายหน้าอย่างระอาๆ เฮียอู้ด

 

"คนเมื่อเช้าไง น่ารักดี มาคนเดียวด้วยนะเว้ย พี่เห็นมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว"

 

หัวใจเขากระตุกวูบทันทีกับคำพูดโดยไม่ได้ตั้งใจของเฮียอู้ด

 

"คนนี้ไม่ไหว...........................มั้งเฮีย" 

 

ขนาดเมื่อเช้ายังร้องไห้ในร้านกาแฟเลย เกิดคบกับเขาละก็มีหวังได้ร้องไห้น้ำตาท่วมปายแน่ๆ