คนึงนิจ

การทำให้คนอื่นสบายใจจำเป็นหรือไม่ที่จะต้องโกหก

ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายและใครคนนั้นรักเรามากจนรับรู้เรื่องจริงไม่ได้

การที่คนหนึ่งคนโกหกในเรื่องเล็กน้อย ที่เรามองว่าไม่ใช่เรื่องน่าโกหก

มัน คือ การแสดงนัยยะที่กว้างกว่าแค่การโกหกเพื่อต้องการเอาตัวรอดหรือเพียงแค่ให้เราสบายใจหรือไม่

เมื่อมีการโกหกครั้งที่หนึ่ง ย่อมมีครั้งที่สอง สาม และสี่  ต่อเนื่องกันเป็นลูกโซ่ที่ผูกต่อกันเป็นทอดๆ

ขณะที่คนหนึ่งคนตัดสินใจที่จะโกหก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เป็นไปได้ไหมที่ความจริงใจเริ่มถูกบิดเบือน

ในขณะที่เรากล่าวคำโกหกนั้น ในหัวสมองก็พลันคิดไปว่า

เราจะสร้างสถานการณ์นี้ให้สมเหตุสมผลได้อย่างไร จะพูด ทำสิ่งใดให้แนบเนียนที่สุด พลันตุ๊มๆ ต่อมๆ ว่าคนที่เราโกหกจะจับเราได้ไหม จะรู้ความจริงวันไหน จะมีปฏิกิริยาอย่างไร

การโกหกต้องใช้ความพยายามมากขนาดนี้

ในขณะที่ความจริงเพียงแค่เอ่ยออกมาเท่านั้น ไม่ต้องสร้างสถานการณ์ บุคคล หรือมีสถานที่ประกอบ

แต่ยากเหลือเกินที่มนุษย์ผู้มีอารยะจะเอ่ยออกมาได้

.

.

.

++++
ฉันควรจะทำอย่างไรกับคุณดี เมื่อคุณเริ่มต้นมิตรภาพที่ทำท่าจะไปได้ดีของเราด้วยคำโกหก

คนเราจะเป็นเพื่อนกันได้มันต้องอาศัยความจริงใจ แต่เมื่อเริ่มต้นกันแบบนี้แล้ว...ฉันคงไม่กล้าแม้จะแค่เป็นเพื่อนกับคุณ