ยังเป็นเช่นเดิม
posted on 15 Sep 2009 18:17 by puengmim
เสียงลมกุกกักในความมืด ปลุกให้ตื่นจากความฝัน เงาผ้าม่านสะบัดชายในความมืด
กลิ่นไหม้ของเศษเนื้อในฝันยังติดอยู่ในความทรงจำ
ลมพัดลอดระเบียงที่เผลอเปิดมุ้งลวดทิ้งไว้เข้ามาแผ่วๆ
......
แวบแรกของความคิดยามตื่น ........ไม่มีแล้ว หรือไม่เคยมี
เวลาเดินไปตามจังหวะของมัน ไม่มีทีท่าว่าจะรั้งรอ บางคนที่เผลอสะดุดหกล้ม
......
หัวใจที่ไร้ความสามารถที่จะรัก ยังคงบอบช้ำ ...... . เช่นเคย
แม้ปรารถนาจะหยัดยืนเคียงข้าง แต่มิอาจข้ามกำแพงขวากหนามไปได้
......สุดท้ายก็ไม่เหลือใคร . . . . ให้รัก
......
ความรู้สึกที่ไม่มีปลายทาง ลอยคว้างราวควันบุหรี่ที่พุ่งพ่นจากริมฝีปาก
ในความสลัวรางกระชับสองแขนเกาะกอดตัวเอง ความเจ็บร้าวคงพาน้ำตาไปซ่อนเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง
มิปรารถนาจะโทษเธอ หรือใคร ทุกอย่างล้วนมีที่ทางของมัน
และที่ทางของเธอมิปรารถนาจะมีฉันเคียงข้าง
......
ลมหนาวใกล้เข้ามาอีกครั้ง ~ ในขณะที่ความเศร้าเดินทางล่วงหน้ามาทักทายเสียก่อน
เพราะหัวใจไร้ความสามารถที่จะรัก จึงไม่อาจรัก หรือดูแลหัวใจใครได้
เราล้วนมีบาดแผล และบาดเจ็บมาพอกัน กับหัวใจกลวงโบ๋ เปล่าเปลือย ฉันเอง . . . ก็ใช่จะ ไม่เคยชิน