คนึงนิจ

 

 

 

 

 

เสียงลมกุกกักในความมืด ปลุกให้ตื่นจากความฝัน เงาผ้าม่านสะบัดชายในความมืด

กลิ่นไหม้ของเศษเนื้อในฝันยังติดอยู่ในความทรงจำ

ลมพัดลอดระเบียงที่เผลอเปิดมุ้งลวดทิ้งไว้เข้ามาแผ่วๆ

 

......

 

แวบแรกของความคิดยามตื่น ........ไม่มีแล้ว หรือไม่เคยมี

 

เวลาเดินไปตามจังหวะของมัน ไม่มีทีท่าว่าจะรั้งรอ บางคนที่เผลอสะดุดหกล้ม

 

 

......

 

หัวใจที่ไร้ความสามารถที่จะรัก ยังคงบอบช้ำ ...... . เช่นเคย

แม้ปรารถนาจะหยัดยืนเคียงข้าง แต่มิอาจข้ามกำแพงขวากหนามไปได้

......สุดท้ายก็ไม่เหลือใคร . . . . ให้รัก

 

 

 

......

 

ความรู้สึกที่ไม่มีปลายทาง ลอยคว้างราวควันบุหรี่ที่พุ่งพ่นจากริมฝีปาก

ในความสลัวรางกระชับสองแขนเกาะกอดตัวเอง ความเจ็บร้าวคงพาน้ำตาไปซ่อนเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง

มิปรารถนาจะโทษเธอ หรือใคร ทุกอย่างล้วนมีที่ทางของมัน

และที่ทางของเธอมิปรารถนาจะมีฉันเคียงข้าง

 

 

......

 

ลมหนาวใกล้เข้ามาอีกครั้ง ~ ในขณะที่ความเศร้าเดินทางล่วงหน้ามาทักทายเสียก่อน

 

 

 

 

เพราะหัวใจไร้ความสามารถที่จะรัก จึงไม่อาจรัก หรือดูแลหัวใจใครได้

เราล้วนมีบาดแผล และบาดเจ็บมาพอกัน กับหัวใจกลวงโบ๋ เปล่าเปลือย ฉันเอง . . . ก็ใช่จะ ไม่เคยชิน