คนึงนิจ

 

 

เหนื่อยจัง......... บางคนอ่านเรื่องราวของฉันแล้วอาจจะรู้สึกว่า

ฉันกลับมาเป็นคนที่จมอยู่กับความโศกเศร้าอีกแล้ว

ความจริงฉันไม่ได้อยากจะเป็นคนที่โศกเศร้าเลย

 

แต่ความจริงที่ฉันเพิ่งรู้จากปากคนอื่นและคนที่ฉัน เชื่อใจ --- เมื่อคืน ----

มันพรากทุกอย่างไปจากฉัน ตั้งแต่น้ำตา ความศรัทธา กระทั่งความทรงจำที่ คิดว่าสวยงาม

 

เวลานี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแหลกสลาย......... ทั้งๆ ที่ยังหายใจอยู่

.

.

.

วันที่ได้รู้ความจริงว่า ความสัมพันธ์นานเนิ่นกับคนที่เราเชื่อมาตลอดว่ามัน

 

คือ ความรัก  ความผูกพัน มิตรภาพอันสวยงาม

 

และ การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ที่จะยืนยาวไปจนตราบชีวิตจะหาไม่

 

แต่สุดท้ายความจริง กลับมีเพียง  ,,, ฉัน --------------ที่เชื่อเช่นนั้น----------------,,,,

 

.

.

.

 

ในโมงยามที่ความจริงเฉลยออกมานั้น ฉันเฝ้าถามแต่เพียงว่า

 

"ทำอย่างนี้กับหัวใจของ "คน หนึ่ง คน"  มาตลอด 5 ปี ได้อย่างไร"

 

ฉันที่เขาเห็น ไม่ได้เป็นคนที่มีความรู้สึก รู้สา ไม่ต่างจากเขาหรือเธอเลยหรือ

สิ่งต่างๆ ที่พูดและทำล้วน เป็น เรื่องโกหก เพราะความเห็นแก่ตัว เท่านั้นหรือ

.

.

.

.

คน  คนหนึ่งที่คอยร่วมทุกข์ในยามยาก

คน   คนหนึ่งที่ให้อย่างไม่เคยพร่ำบ่น

คน   คนหนึ่งที่เชื่อเสมอว่า ความผูกพัน มิตรภาพ สวยงาม

 

.

.

  คน  ที่โทษตัวเองมาตลอด 2 ปี ว่าทำร้ายคนที่รักที่สุดในชีวิต

 

.

.

.

แหลกสลายไปหมดแล้ว ทุกอย่าง --------------- แม้กระทั่งหัวใจ

ฉันไม่กล้าแม้จะแค่สบตาตัวเองในกระจก จะบอกและปลอบตัวเองอย่างไร

 

ในเมื่อคนที่เคยพูดได้เต็มปากว่า "เชื่อใจ"  กลับเป็นคน คนเดียว กับที่ยื่นมีดกระหน่ำแทงที่หัวใจอย่างเลือดเย็น

 

.

.

.

กระทั่งเศษเสี้ยวของอดีต ที่ฉันพร่ำบอกหัวใจให้กอบกำความทรงจำที่สวยงาม เอาไว้ระลึกถึงและเยียวยาตัวเองในยามโดดเดี่ยว

ก็กลับแหลกสลาย

.

.

.

.

คนดี กระทั่งความทรงจำเธอก็จะไม่ให้ฉันเก็บไว้เชียวหรือ

.

.

.